مانو و اونام دو پسر هم‌سن و سال‌اند، اما يکي در صلح و ديگري در جنگ زندگي مي‌کند. آن‌ها شبيه هم‌اند، درس مي‌خوانند، خانواده دارند و پر از رؤيا و آرزو هستند. قرارگرفتن آن‌ها در موقعيت‌هاي گوناگون و تجربه‌ي فضاهاي متفاوت، خواسته‌ها و آرزوهايشان را شکل مي‌دهد. بازي‌هاي جنگي براي مانو بسيار جذاب و سرگرم‌کننده است، درحالي‌که اونام در جنگ و کشتار زندگي مي‌کند.

زندگي در کنار خانواده و به دور از خشونت، حق همه‌ي کودکان است. اِبِر، نويسنده‌ي کانديد جايزه‌ي آستريد ليندگرن، در روايتي موازي، با رويکردي صلح‌جويانه، دو کودک را در شرايط جنگ و صلح قرار مي‌دهد و با قياس فضاهاي زندگي و نشان‌دادن واقعيت‌هاي پيش روي آن‌ها، چهره‌ي تلخ و زشت جنگ را به مخاطبانش نشان مي‌دهد. و در اين ميان، آرامشي که شايد براي بسياري عادي به نظر برسد، ارزش ديگرگونه‌اي مي‌يابد.

اين کتاب، ضمن انتقاد از فرهنگ خشونت‌طلبانه‌ي حاکم بر جامعه‌هاي مرفه، نيازها و دغدغه‌هاي کودکان و مردم کشورهاي درگير جنگ را به شکلي مؤثر مطرح مي‌کند و قضاوت را به مخاطبان کودک و بزرگسال خود واگذار مي‌کند.